دیدار شبانه

ز عشق همنفسي خواستم نه همخوابه

عجب زمانه ظاهر پسند نامردي است

كشيده مردم رو راست را به ثلابه

سياوشانه ز آتش گذشته ام ، اما

دو قطره اشك نيامد به چشم سودابه

صدا زدم مگر اسباب پاك بودن چيست؟

ز حجره سر بدر آورد شيخ،

                                           ـ آفتابه

                                                                  ( محمد علی جوشایی)

دیالکتیک تنهایی

                      اثر:اکتاویو پاز

انسان مدرن دوست دارد که تظاهر کند که تفکر او بیدار است اما این تفکر بیدار مارا به راههای پیچاپیچ کابوسی رهنمون شده است که در ان اتاق شکنجه در اینه ی یخرد تکراری بی پایان میابد.و اما عشق و تنهایی در جاعه امروز ما!!!؟؟؟؟؟؟

-ناخن بلند. مو بلند.ریش تعطیل. لباس کیسه نخی که معلوم نیست سر و تهش کجاست.این ماسماسکها که همش تو گوشته .تا الان کجا بودی؟

-بحث ناخن و مورو وسط نکش دوباره .رفته بودم پیش استادم.

- مرده شور اون استادتو ببرن با اون ریختش. حتما دوباره رفته بودین مجلس الوده به گناه.با اون دخترای بی حیا.

- بابا،به اون مجلس گناه میگن شب شعر.

بله .شب شعر. حتما از اسلام حرف میزدین؟ بدبخت به فکر اخرتت باش .

مشکل شما همینه پدر من.دین یه راه برای رسیدن به هدف.ولی شما خود دینو کردین یه هدف.به خدا اسلام این چیزی نیست که شما میگین.شماها دارین نسل امروزرو به قهقرا میبرین.

-ببین کی از خدا حرف میزنه .این حرفهای قلمبه سلمبه رو از کجا در میاری؟

فکر کردی چندتا کتاب جورواجور خوندی علامه ی دهری؟این همه کتاب رنگارنگ به درد نخور جمع کردی داری عمرتو هدر میدی

. که چی که این نومل گرفته این چی چی ئیسمه این فلانه ئیسمه. من نمیدونم این نومل دیگه چه کوفتیه که سر از یقه ی ما در اورده.برو تو همین مسجد سر خیابون ببین چه دسته گلهایی میان و ایه ایه ی قرانو از بر میخونن .اونوقت تو بیا یه سیگار بذار کنج لبت و از عشق و این شعرهای دری وری که ده شاهی نمی ارزن بخون.اسم خودتو هم بذار شاعر...

- نومل نه. نوبل .

چه فرقی میکنه پسره چشم دریده .هر چی که هست حتما گناهه که اینقدر تازیگها با اون پسره ی جعلق چی بود اسمش؟هان !ساتیا با این اسم جلفش!در موردش حرف میزنین خیال میکنی من نمیفهمم تو داری چیکار میکنی ؟

-حالا چرا بغض میکنی؟ تازه به اسم به این قشنگی چرا گیر میدی؟

-خب اخه یه کم به فکر من باش.من اینجا ابرو دارم .نمیگن این مامان وبابا اونوقت چه پسری؟!به خدا همه به هم نشونت میدن میگن نوه ی حاج علی اقا رو ببین.

-صبح تا شب باید بحث فلسفی و جامعه شناسی راه بندازم و مثل سخنرانها بگم جوون امروز جوون دیروز نسل فردا نسل کوفت زهرمار.اخه تا کی باید از وقتم بذارم که شماروبه روز کنم .هر چی من میگم با یه جمله ی عربی که خودتون نمیفهمن چیه یه جواب میدین. اونهم از حرفهای چندتا کتاب عهد عتیق.

.انگار تاریخ همون یکم هجری قمری مونده.

-خفه شو. تو میخوای از ما یه ادم عصر حجری بسازی.

-خب مگه نیستین؟!

-چرا حرف بیخود میزنی؟

ادمی که ادعای مسلمونی داره و هی حق چندتا بدبخت رو از توی این اداره ی کوفتی میکشه بالا .ادمی که با موسیقی مخالف باشه ادمی که....

-صبر کن صبرکن من کی با موسیقی مخالف بودم ؟

-مگه خودت تا حالا چند تا ساز ازمن نشکستی؟

-من میگم موسیقی قانون داره اسلام که فکر همه جارو کرده .خب موسیقی نباید تحریک امیز باشه که بهش میگن غنا.ولی تو که حالیت نیست .

- بابا به اون چیزی که شما میگین غنا ما میگیم ارامش روح .

-دِ منم همینو میگم لوتیه محل. مطرب عالیقدر. چقدر خودتونو بالا میگیرید .ما!؟هه .هه! شماهایی که میگی، چندتا الکی خوشه بیکارید که تو صدتا پنج تا مثل شما نیست.اسم خودشونو میذارن هنرمند..بعد افتخارهم میکنی؟..بعله ....همینه که میگن تکرار گناه کم کم برات ارمش هم میاره .ارامش روح تو اینچیزها نیست تو با خدا بودنه

-.بابا همین پنج تایی که میگی فردا میشن ده تا پس فردا پنجاهتا واونوقته که منفجر بشن.ببین من اصلا حال و حوصله ی بحث ندارم بگو چی میخوای ؟

-یعنی چی؟!من میخوام تو یه ادم معتقد باشی اینقدر ازاین خزعبلات تو ذهنت نریزببین پسرم!.باید بفهمی که تو الان جوونی. دم از عدالت و این حرفها میزنی چند وقت دیگه از سرت می افته و تو میمونی و خرج زندگی.

- .من نمیتونم سرتاسر سالرو با یه پیراهن سفید راهراه یقه بسته سر کنم .من نمیتونم صندل رو با جوراب پام کنم.من چیکار کنم وقتی اعتقاداتم اینه ؟

- کارت به جایی رسیده که منو مسخره میکنی؟برو بمیر با این اعتقادت .گُه تو اون اعتقادی که میگه پسر موهاش باید مثل زنها رو دوشش بریزه غلط میکنه اون اعتقادی که ایه های قرانرو با موسیقی حروم بخونه. یه مشت از خدا بی خبر کافر! ؟

- اولا که زنها نه و خانومها . بعد اینکه ببخشیدها شما از این چیزها سر در نمیارین .

- میخوای لج منو در بیاری؟یعنی میخوای بگی من هیچی حالیم نیست؟

-نه منظورم این بود که...

-هرچی که بود باید بگم تو نه دنیارو داری نه اخر......

-.باباااااااااااااااااااا بس کن دیگه..خفم کردین با این چرت و پرتهاتون.

- سر من داد میزنی همینه که میگم بویی از دین و ایمون نبردین.حالا که اینطوره گمشو بیرون

برو بیرون .من پسر کافر نمیخوام .از خونه ی من برو بیروووووون .

هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد،از پی اش بروید ،هرچند راهش سخت و ناهموار باشد.

هنگامی که با بالهایش شمارا در بر میگیرد تسلیمش شوید گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروهتان کند.

وقتی با شما سخن میگوید ،باورش کنید گرچه ممکن است صدایش رویاهاتان را پراکنده سازد،همانگونه که باد شمال باغ را بی بر میکند،زیرا عشق همانگونه که تاج بر سرتان میگذارد به صلیبتان میکشد همانگونه که از قامتتان بالا می رود و نازکترین شاخه هاتان را در آفتاب می لرزاند، نوازش میکند ،به زمین فرو می رود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند .

عشق شمارا همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند ،می کوبدتان تا برهنه تان کند، آسیابتان میکند، تا سپید شوید . ورزتان میدهد، تا نرم شوید آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نامی مقدس شوید .

                                                                          (جبران خلیل جبران)

چه روزها که یکی به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو ، رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن،تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دلشکسته ایم ،نه

برای عده ای ولی ،چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ایم

                 دوباره صبح ظهر نه ،غروب شد نیامدی

                                                بر گرفته از غزل پست مدرن

با من بگو تا کیستی مهری بگو ماهی بگو

 خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی بگو آهی بگو

راندم چو از مهرت سخن ،گفتی بسوز و دم مزن

دیگر بگو از جان من، جانا چه میخواهی بگو

گیرم نمیگیری دگر زآشفته ی عشقت خبر

بر حال من گاهی نگر با من سخن گاهی بگو

غمخوار دل ،ای مه نئی از درد من آگه نئی

والله نئی، بالله نئی، از دردم آگاهی بگو

در خلوت من سرزده یک ره درآ ساغر زده

اخر نگویی سرزده ،از من چه کوتاهی بگو

من عاشق تنهاییم سرگشته ی شیداییم

                          دیوانه ی رسواییم ،تو هر چه میخواهی بگو

                                                                      (مهرداد اوستا)

درود و فراوان درود.

شنیده بودم کوشا شعر میگه اما...زیاد توجه نمیکردم تا اینکه یه روز یکی از شعرهاش خیلی اتفاقی به دستم رسید .فوق العاده تاثیر گذار بود. و بعد از آشنایی با او تازه فهمیدم که چقدر به اطرافمون بی تفاوتیم.کوشا تالاسمی داره وبه قدری شاد و سرزنده هست که...

. اما توضیحی کوتاه در مورد کوشا.کوشا کوروش فر متولد تهران-1367- دیپلم ادبیات .شاعر ،قهرمان شطرنج و دارت ، نوازنده ی فلوت و همیشه عاشق.وعضو خانواده ای هنرمند وبسیار مهربان.و از دوستان خوب من.دیگه چی بگم؟چندتا ازشعرهاشو میذارم که لطف میکنید و با لحنی کاملن شاعرانه بخونید و حتمن نظر بدید و نظرات در مورد شعرهاشو خطاب به خودش بنویسید. چون خودش میخونه.

چه کسی گفته است

«من خوشبخت نیستم؟!»

من این را

حتی

با پولینا ی درونم اثبات میکنم

-پولینا نام قهرمان رمان پولینا که مظهر مهربانی است و بازی شادی را ابدع کرد-

---

به بهشت خواهم رفت

تو را هم خواهم برد

میروم در ته دریا

تو را هم خواهم برد

میخواهم بمیرم اما...

تو را با خود خواهم برد

می جنگم با بدی ها

تا تورا با خود توانم برد

اشکهایم

پشت میله های پلکم حلقه زده اند

نگهبانها را باید کشت

اشکهایم ،

مردم بی گناهی هستند که

زیر ستم های بالاتری ها

ذره

ذره

خورد میشوند

-

-

فصل خزان

همان فصلی است که

فصل اول سال بود

برگهایی دارد که خسته و پیرند

و همان برگهای بهارند

که سر به اوج داشتند-

کاش می شد دست کم فریاد زد

سرمیان چاه برد و داد زد

کاش می شد یادهارا پاره کرد

پشت پا برهر چه بی بنیاد زد

کاش می شد بیستون را تیشه کرد

بر سر اندیشه ی فرهاد زد

کاش می شد در غریبستان عمر

کلبه ای بر شانه های باد زد

کاش می شد پرده را بالا گرفت

دست رد بر این خراب آباد زد

کاش می شد در غروب مهرها

همصدا فریاد استمداد زد

کاش می شد جلوه سان در اوج غم

                              بر حوادث هر چه باداباد زد

                                                       ارفع السادت توحیدی(بارانه)

تو بوی دوست داشتن نمیدهی

قبول کن!

کوچه های شلوغ شهر زیر طعم گس بیهودگی و عرق گم شدند

ترانه خوان دوره گرد نیست

و باز ورق میزنم

تورا و خود را و روزهارا

آنروزها ترانه ی خوبی نداشتم

با عاشقی میانه ی خوبی نداشتم

در حرف گریه دفتر من غرق بود و هیچ

اشعار عاشقانه یخوبی نداشتم

تاریک بود وسعت اندیشه های من

از روشنی نشانه ی خوبی نداشتم

هر گز کسی به خانه ی من پا نمی گذاشت

                          میدانی ،آه!خانه ی خوبی نداشتم.......

لحظه ی دیدار نزدیک ست.

باز من دیوانه ام ،مستم .

باز میلرزد ،دلم، دستم.

باز گویی در جهان دیگری هستم.

های !نخراشی به غفلت گونه ام را ،تیغ!

های،نپریشی صفای زلفکم را ،دست!

و آبرویم را نریزی ،دل !

-ای نخورده مست-

لحظه ی دیدار نزدیک ست..

                          ( اخوان ثالث)